فتووبلاگ آبادان

انتقال به سایت

abadanphotoblog — Fri, 30 Dec 2011 20:03:00 GMT

www.arashpix.com

منتظر شما هستم.

بدرود ، فتووبلاگ آبادان

abadanphotoblog — Mon, 28 Mar 2011 17:25:00 GMT

هوالمصور

چنان‌که همگان دانند ، وبلاگ‌ها در طول دوسال گذشته بیشترین محدودیت‌ها را متحمل شدند . حالا آن دسته‌‌از وبلاگ‌هایی که مصداق هنجارشکنی بودند و از قوانین تخطی کرده‌بودند که حسابشان جدا ، ولی در این میان بسیاری دیگر ،‌فدا شدند ، فنا شدند یا از رونق افتادند بی‌آنکه اساساً جرمی مرتکب شده‌باشند .

مثلاً همین حضوردر هستی فکسنی خودمان ،‌ که فقط شامل عکسهای ما از مسافرتها و جاهای دیدنی ایران بود ، اول سرویس عکس‌اش ناکار شد و بعد که کلاً‌ سرویس بلاگر از دسترس کاربران اینترنت داخلی خارج شد . من بارها به آن صفحه‌ی کذایی که پیام‌آور فیلترینگ است ایمیل دادم و نوشتم که ساختار فیلترینگ - که اصل وجود آن را لازم می‌دانم - روش اجرایش به این صورت اشتباه است .

از منظر یک مهندس کامپیوتر کمی‌تاقسمتی قدیمی ، یک مدیر آموزشی نسبتاً با سابقه ، یک راهبر شبکه ، یک کارشناس ارشد فرابری داده‌ها و یک کاربر حرفه‌ای اینترنت ...چه‌می‌دانم ...یک عکاس ، یک روزنامه‌نگار ، دلایلم را توضیح دادم . ولی اگر شما پاسخی دریافت کردید ،‌ به من هم پاسخی داده‌شد!

بلاگفا سرویس راحت و سهل‌الوصولی است اما قابلیت ذخیره‌ی عکس را ندارد . بنابراین لازم است تا عکسها روی یک سرور دیگر ذخیره شوند. جای بحث ندارد که که آن سایتهانیز حسب موقعیت و بدون اطلاع قبلی از دسترس خارج می شوند . بعنوان مثال خیلی از عکسهای اولیه فتووبلاگ قابل مشاهده نیست و حتی خود من نیز نسخه‌ای از آن عکسها در اختیار ندارم.

باز تکرار می کنم که من شخصاً و به دلایل تخصصی و اخلاقی با فیلترینگ مخالف نیستم اما این روش اجرای فیلترینگ منجر به گسترش فیلترشکن هایی با قیمت بسیار ارزان و حتی رایگان در سطح جامعه اینترنتی شده است که فضای اینترنت ایرانی را آلوده تر کرده است . کافی است همین الان اراده کنید تا یک VPN به دست بیاورید.

اما چرا آلوده‌تر؟

وقتی شما از یک فیلترشکن استفاده می‌کنید دقیقاً مثل این است که تمامی اسرار خصوصی زندگی‌تان را با یک فرد عابر که نمی‌شناسیدش - مثلاً توی تاکسی یا توی صف نانوایی- درمیان بگذارید . مسائل خصوصی شما در سطح اینترنت همان سایتهای مورد علاقه‌تان ، رمزهای عبورتان،تلفن منزل یا محل کارتان ، مشخصات ISP و موقعیت مکانی‌تان ، فهرست دوستانتان ، جزئیات ایمیلهای دریافتی و ارسالی‌تان و... هستند .

با این توصیف ، دل‌تان خوش ، که از فیلترشکن استفاده می‌کنید!

این درحالی است که دانش و بینش استفاده از اینترنت و ایمیل و شبکه‌های اجتماعی مجازی اینترنتی در ایران بطور عمومی بسیار پایین است . شاید خیلی‌ها بلد باشند با اینترنت کار کنند ولی راه و رسم آن را نمی‌دانند . بطور مشابه شاید میلیونها خودرو در کشورمان موجود باشد ولی تنها اندکی از رانندگان اصول رانندگی صحیح و ایمن را می دانند و به آن پایبندند. نتیجه‌ی آن هم دستیابی به یکی از بالاترین رتبه‌های جهانی در زمینه‌ی حوادث رانندگی است . وضع کاربری اینترنتی‌مان هم بهتر از رانندگی‌مان نیست.

من بعنوان یک وبلاگ نویس کمابیش قدیمی - از سال 80 تا کنون - که همواره سعی کرده‌ام روی خط قانون حرکت کنم ناخواسته و بی‌دلیل مشمول این فیلترینگ شدم . حالا شما بگویید مصداق سوختن تر و خشک است . ولی با تاسف می‌بینم که گسترش فیلترشکن‌ها ، اینترنت آلوده‌ی ایرانی را آلوده‌تر کرده است و از طرفی ، کسانی که پشت نامهای زیبا و محترم پنهان شده‌اند ، قلم‌شان هتاک‌تر گشته و به ناآرام کردن افکار - تشویش اذهان - جسور‌تر شده‌اند تا جائیکه صدای همه‌ی دلسوزان واقعی این مملکت را درآورده‌اند .

نزدیک به یک سال سکوت کردم . فکر کردم ، خواندم و نوشتم . بی‌آنکه فتووبلاگ را به‌روزرسانی کنم. اما به‌قول برخی دوستان گرانقدر و ارزشمند ، فقط این فضا را - به‌قدر اندازه‌ام - برای متهتّکان خالی کردم !

سخن کوتاه ، چون به‌این بازی موش و گربه‌ی اینترنتی اعتقادی ندارم ، عطای وبلاگ‌نویسی را برای همیشه به لقایش می‌بخشم . اما این به این معنی نیست که فعالیت اینترنتی من متوقف می‌شود. به‌زودی سایت رسمی من با آدرس www.arashpix.com راه‌اندازی می‌شود . فضایی که شخصی‌است و همه‌چیزش متعلق به من است . شامل گالری عکسها ، وبلاگ ، بیوگرافی ، فعالیتها و ... خواهد بود .

فتووبلاگ آبادان ، مرا شکل داد . با هم بزرگ شدیم ،‌اشک ریختیم ، خندیدیم و به یکدیگر اندیشیدیم . آبادان را - به‌قدر بضاعت و فهم - شناختم . این فتووبلاگ با بیش از دویست‌هزار بازدید از ابتدای سال 85 تا ابتدای سال ۹۰ در همه‌جای جهان دیده‌شد.

به قول یک شاعر همشهری: « آبودانه گذاشتم رو کولُم و بُردم دور دنیا گردوندُم ...» - البته به‌قدر تحمل شانه‌هایم - . بارها سایتهای‌خبرخوان‌ فارسی‌زبان به برخی مطالب و عکس‌ها لینک دادند . یکبار به‌عنوان فتووبلاگ برتر انتخاب شد .

اما پُرمایه‌‌ترین سود من از فتووبلاگ آبادان ، یافتن دوستان سالم ، ارزشمند، آگاه و بی‌دریغی بود که در همین راه پیدا کردم . دوستانی که با بیشتر آنها فقط در یک کلمه اشتراک داشتم : آبادان .

ولی آن یک کلمه ، آنقدر بزرگ و پرمعنی و مقدس بود که دوستی‌هایی تا عمق جان و تا پایان عمر را موجب شود .

در این فتووبلاگ ، «آبادان» ، رمز وحدت ما شد . مثل یک ورد باطل‌السحر . مثل یک کیمیا ، مثل یک گوهر شب‌چراغ. دشمنی‌ها را به دوستی تبدیل کرد این واژه . و البته به‌ظاهر دوستان را پراکند .

من حالا می‌توانم با کمال افتخار ادعا کنم که افتخار دوستی با شهروندان نابی را دارم که آبادان برایشان یک هویت است نه یک وضعیت . یک هدف است ، نه یک وسیله . یک پرستش‌گاه است نه یک سکونت‌گاه یا کارگاه.

نامی از کسی نمی‌آورم تا بدلیل فراموشی ، عزیزی ازقلم نیافتد .

در مقابل نام بلند آبادان و مهر آتشین دوستانم ، سر تعظیم فرو می‌آورم و دیدارتان را در سایت رسمی‌ام انتظار خواهم کشید.

بدرود.

آرش آبخو

توبه ز مِی کردم و آمد بهار...

abadanphotoblog — Wed, 16 Mar 2011 14:39:00 GMT

بهار

که گاهِ شکفتن است

و نوروز

که هنگام نو شدن است

بر شما فرخنده‌باد .

وبلاگی که خود «من» است

abadanphotoblog — Fri, 25 Feb 2011 15:08:00 GMT

وبلاگ مثل خود آدم است . بزرگ می‌شود . پیر می‌شود . عصبانی ، شاد ، بی‌حوصله می‌شود . وبلاگ دوست دارد بخوابد ، دوست دارد از شهر بزند بیرون ، دوست دارد همه چیز را فراموش کند و یک علامت سوال بشود در پایان جمله‌ی «به من چه ».

وبلاگ ، دوست دارد سر بگذارد به بیابان . بزند به سیم آخر و لیچار بار کند . وبلاگ دوست دارد فحش بدهد ، داد بزند...

وبلاگ دوست دارد بعضی وقتها بازی کند : شطرنج ... بعضی اوقات هم ترجیح می‌دهد فقط سکوت کند و نگاه کند . وبلاگ ، دوستانی دارد که دوستی‌شان اتفاقی نیست و دشمنی‌شان هم لابد.

وقتی صاحب وبلاگ می‌شوی ، داری خودت را عرضه می‌کنی . وبلاگت ، بخشی از وجود تو است . در زندگی وبلاگی‌است که می‌فهمی چقدر آدمها می‌توانند ریاکار باشند و کردار و گفتارشان متضاد . در زندگی وبلاگی‌است که می‌فهمی مشکلات اجتماعی تا چه حد ریشه‌دارد و سرمنشاءاش کجاست . با پرسه‌زدن در همین وبلاگ‌ها‌ست که متوجه می‌شوی عقده‌ی فروخورده‌ی جنسیت و شخصیت چه نقش مخرب و هولناکی در تمامی روابط اجتماعی بازی می‌کند . زندگی وبلاگی به تو می‌آموزد ، اگر چیزی نداشته‌باشی که به او بیاموزی .

وبلاگ را نمی‌توان دست‌کم گرفت . قدرت تاثیرش بر زندگی فردی غیرقابل تصور است . وقتی کلامت ، نگاهت به وبلاگ منتقل می‌شود ، وقتی دکمه‌ی ارسال را می‌زنی ، دیگر هیچ قضاوتی در اختیار تو نیست . همانقدر دیده ‌می‌شوی که یک چهره‌ی خبرساز سیاسی . همانقدر در دسترس هستی و اعماق ذهنت را روشن کرده‌ای که یک متهم ، پس از بازجویی .

من به یک موضوعاتی اعتقاد دارم . مثلاً اینکه تمام تصویری که ما از سده‌های گذشته داریم ، ناشی از آثار مکتوب و مصور آن دوران‌هاست . همین وبلاگ‌ها -با هر درجه‌ای از دانایی-نیز روزی پایه و اساس شناخت دوران ما قرار خواهند گرفت . تاریخ ، بر اساس همین وبلاگ‌ها درمورد ما قضاوت خواهد کرد .

با این توصیف ، اگر تاریخ گذشته‌ی ما ، در هر عصری به‌فرموده‌ی سلطان نوشته‌شده است و ما از نگاه سلطان به اعصار گذشته‌اش می‌نگریم ، تاریخ آینده را در میان همین وبلاگ‌ها می‌توان جستجو کرد . وبلاگ‌نویس ، علاوه‌ بر علاقه‌ی شخصی ، دارای یک وظیفه‌ی تاریخی نیز هست .

این وظیفه‌ی تاریخی - که مهران مدیری چقدر زیبا در مجموعه‌ی 16 قهوه‌‌ی تلخ - آن را نقد کرد ، هدفش عوض کردن مسیر تاریخ نیست ، بیانی جامع‌تر و همه‌شمول‌تر از «جامعه» است . وبلاگ‌نویس با بیانی صادقانه از «خود» ، ناخودآگاه به تحلیلی جامع‌تر از «جامعه» کمک می‌کند .

برای همین است که من وبلاگ‌نویسی را دوست دارم.

آدمها

abadanphotoblog — Thu, 10 Feb 2011 01:19:00 GMT

بعضی وقتها به سرم می‌زند به هیچ وجه از خودروی شخصی یا عمومی استفاده نکنم . فرقی هم نمی‌کند وضع هوا چگونه باشد . نه شرایط جوی در این تصمیم تاثیر می‌گذارند و نه ساعات شبانه روز . می‌خواهد توی هرم داغ ظهر تابستان باشد یا دل شب سرد زمستان . فرقی نمی‌کند . لباس مناسب ، کفش راحت و جیب خالی تا وقتی خسته می‌شوم وسوسه‌ی تاکسی گرفتن نداشته باشم و صد البته بدون تلفن همراه .

اصولن من از این ترکیب تلفن همراه خوشم نمی‌آید . یعنی چه که هر وقت هر کس خواست بتواند به تو دسترسی داشته باشد ؟ لحظه‌هایی در زندگی هست که تو به هیچ همراهی از جنس خودت نیاز نداری . اصلن می‌خواهی از تن‌ها بگریزی . داری کتاب می‌خوانی ، در حال نیایش هستی ، داری قدم میزنی و فکر می‌کنی که یکهو صدایش در‌می‌آید و تمام تمرکز و حریم خصوصی‌ات را به هم می‌ریزد... به همین دلایل ساده ،‌ تلفن همراه را همراه خودم نمی‌برم و می‌زنم به قلب کوچه‌ها ، خیابانها ، آدمها.

آدمهای شب با آدمهای روز فرق دارند . مهربان‌ترند . آرام‌تر و البته صادق‌تر.یکی نگهبان ماشین‌ها و مغازه‌هاست ، آن یکی رفتگر است ،‌دیگری سرباز . بعضی‌ها خیابان‌خواب‌اند و بعضی دیگر شغل اداری‌شان ایجاب می‌کند شب زنده‌دار باشند.

اما شب ،‌با سکوت و آرامش‌اش ، همه را افسون می‌کند . آن‌قدر که با خودت روراست‌تر می‌شوی . خود را در برابر جهانی تنها می‌بینی و کوچکی خود را در مقابل عظمت دنیایی که آفریده‌ی خداست با تمام وجودت لمس می‌کنی . شبها از آدمهایی که در روز نادیده‌‌شان می‌گیری بسیار می‌آموزی . می‌فهمی که همه‌ی آدمها آموزگار تو هستند . نشانه‌ای که خدا سر راه تو قرار داده تا چشمانت را باز کنی ، ببینی و راهت را پیدا کنی یا مسیرت را تصحیح کنی . درست مثل علائم راهنمایی رانندگی . برخی آدمها مثل یک نشانه سرعت مجاز را به تو گوشزد می‌کنند ، برخی دیگر انحراف به چپ و راست و ممنوعیت سبقت را به تو هشدار می‌دهند . و بعضی دیگر آگاه‌ات می‌کنند که راه لغزنده است ،‌یک‌طرفه است ، بی‌بازگشت است ... برخی دیگر هم شبیه تابلوی ورود ممنوع هستند!اصلن شایسته نیست این آدم‌ها را دست‌کم بگیریم و با چشم حقارت نگاه‌شان کنیم . تصور کنید شهری شلوغ را که خیابان‌هایش ورود ممنوع نداشته باشند.

اگر از عمر من حاصلی برای خودم بجا مانده‌باشد یا خاطره‌ای ماندگار ، همین لحظه‌هایی است که با جهان و با خودم تنها و روراست بوده‌ام . فقط همین لحظه‌هاست که می‌توانم ادعا کنم هستم ، می‌توانم ادعا کنم زندگی کرده‌ام . زندگی فراسوی نیکی‌ها و بدی‌ها ،‌بسیار زیباتر از آن چیزی است که به نظر می‌رسدو البته بی‌اعتبارتر هم . هیچکس ، زنده از این دنیا خارج نخواهد شد . قدر لحظه‌های زندگی را باید از کسانی بپرسیم که بیماری صعب‌العلاج دارند و برای بهبودی‌شان همین حالا از ته دل و به صمیمانه‌ترین زبانی که می‌توانیم دعا کنیم .

رسالت ما در زندگی ، کشف زیبایی‌هاست . باقی همه انتظار مرگ است و انتظار و انتظار...

نقش‌هایی بر دل

abadanphotoblog — Sun, 30 Jan 2011 09:28:00 GMT

به همت تعدادی از رزمندگان دلسوخته و چند جوان خوب آبادانی ، نقاشی‌های دیواری دبیرستان رازی که پرتره سرداران شهید آبادان بودند ، بازسازی شدند . نامشان مانا . یادشان گرامی.

+ مطلب مرتبط

بازتاب عکسهای فتووبلاگ آبادان در اینترنت

abadanphotoblog — Fri, 28 Jan 2011 15:14:00 GMT

خوب !

بهرحال مدتی که در فتوبلاگ کمتر فعالیت داشتم بیشتر متوجه بازتاب وسیع عکس‌هایم در اینترنت شدم. فی‌نفسه این کار بد نیست و موجب بیشتر دیده‌شدن شهرمان می‌شود . ولی مشکل همان بی‌اخلاقی مفرطی است که بعضی‌ها به آن اصرار دارند.

مثلاْ در Google earth دیدم که عکس‌هایم با لوگوی آبادان‌فتوبلاگ توسط فردی که نمی‌شناسم‌اش استفاده شده‌اند . ایشان هیچ اشاره‌ای به منبع عکس‌ها نداشته‌ و در مقابل تعریف و تمجید دیگران هم خشوع و خضوع خاصی به خرج داده‌اند! چند نمونه از این شیرین‌کاری را می‌توانید اینجا ببینید.

احمدآباد

abadanphotoblog — Wed, 19 Jan 2011 10:23:00 GMT

به لین چهار احمدآباد می روم . نم نم بارانی در حال باریدن است . از فرط گل و لای موجود قید کفش و شلوار تمیز را می زنم . وارد بازار سبزی و میوه می شوم . کف بازار آنقدرپستی بلندی دارد و بواسطه گل و لای آنقدر لغزنده شده است که پای زنی باردار لیز می خورد جیغ می زند و نقش زمین می شود . مردم دور او جمع می شوند و او اشک می ریزد.

آن طرف فروشنده ای کالایش را جار میزند . به مقدار نیاز خرید می کنم . هیچ فروشنده ای از پاکت کاغذی یا حتی پلاستیک شفاف استفاده نمی کند . همه ی کیسه هایی که حاوی میوه و سبزی هستند سیاهند.

یاد حرفهای آقای خادم الرضائیان مدیر عامل شرکت پلاستیک سازی می افتم که می گفت :

« به دلیل مرغوب بودن نایلون سرم‌های بیمارستانی، این اجناس خواهان بسیاری داشته و پس از آسیاب شدن در تولید نایلون و ظروف یکبار مصرف غذا استفاده می‌شوند.»

بنا به مشاهدات ایشان برخی کارگاههای پلاستیک سازی از سفره های یکبار مصرف که سرشار از میکرب و باکتری هستند بعنوان مواد اولیه کیسه پلاستیک استفاده می کنند :

«مشخص‌ترین جنس تولیدی با مواد اولیه بازیافتی، کیسه زباله‌های مشکی است که به دلیل آن که در آن‌ها از نایلون‌های زراعتی بازیافتی استفاده می‌شود، با کودهای شیمیایی و دیگر اجسام خارجی همراه بوده و بوی نامناسبی نیز دارند.»

صدای بوق خودرویی مرا دوباره به احمد آباد بر می گرداند.

احمدآباد قلب تپنده آبادان است .

احمد آباد تعریفی غیر قابل انکار از هویت تاریخی و اجتماعی آبادان است .

احمد آباد به یک بازار میوه و تره بار مناسب و بهداشتی سخت نیازمند است .

تالاب

abadanphotoblog — Wed, 12 Jan 2011 09:38:00 GMT

تالاب شادگان - آبان89

Shadegan lagoon - 2010

راز نو

abadanphotoblog — Mon, 10 Jan 2011 10:24:00 GMT

چند سال نوری باید فاصله باشد میان آبادان-خرمشهر و پایتخت ؟

چند سال باید طول بکشد تا صداو سیما بجای «آبودانی» نشان دادن شخصیتهای منفی در سه‌ریال‌هایش ، مستند زنده‌ی راز را از شبکه چهار پخش کند؟

چقدر نیروی خلاق و ارزشمند باید در خلال این همه سال‌ها با دل خون از آبادان مهاجرت کنند یا نیامده رانده شوند تا جا برای برخی کوتوله‌ها باز شود ، یا تنگ‌تر نشود؟

کوتوله‌هایی که از «عشق به وطن» ، نفرت ، گریز و لعنت ساختند.

که بر خون شهیدان این دیار پا گذاشتند و ناجوانمردانه از آن گذشتند.

که از مسئولیت تنها نامش را یدک می‌کشند و به‌ ناحق حقوقش را می‌گیرند.

که زبانشان دراز و چشمان‌شان بسته است .

وای بر آنان

اگر خونهای ریخته‌شده بر این خاک تفتیده‌ ، دَم بگیرند.